هـیـچ حـرفـی از زبــانـم ســر نــزد

هیـچ کــس ایـن خانـه ام را در نـزد

 

بــاز هــم حـالـی بـه حـالـی شـد دلـم

آب خـوردم خــیس شـد از نــو گلـم

 

بــاد در پیـشـانـی شب تـاب خـورد

بـوی بـاران باز بر مهـتاب خـورد

 

یــک نــخ دیــگر بــه آتش داده ام

ربــط آتـش بــر فــراغــش داده ام

 

بوی خواب آلود دود از در گریخت

ابــر هـم اشکـی به بام خانه ریخت

 

چــرخ می زد سـاعـت دیواری ام:

"آخــرین ساعــات بــی آزاری ام"

 

پنـجره حــرفی بـجـز دعوا نداشت

داشــت هـم دیگـر برای ما نداشت

 

خــانــه بیــن چــشم و ابـرو کرده ام

مـن به ایـن بی حرمتی خــو کرده ام

 

یـک نــخ دیــگـر بـه آتــش بــاخـــتم

قــصــه ام را بــار دیـگــر ســاخــتم

 

بــاز هـم ایــن قـصـه تـا آخـر رســید

شـک من تا مــرزی از بـاور رســید

 

دســـت هـــایـــم را کـــنار ســر زدم

مــشــت بـــــر آرامـــش آخــــر زدم

 

هیـچ کـس این خــانـــه ام را در نــزد

هیچ کـس بی تابــــی ام را ســر نـزد

 

ســرد و تنــها غـــرق دنیا مانـــده ام

از قـــطار زنـــدگـــی جـــا مانـده ام

 

بعد پـــرواز کبــــوتــــر مـــــرده ام

بعد مـــرگ باغبــــان پژمـــــرده ام

 

هیـچ کس بـاور نکرد این غصـه را

هیـچ کـس هـرگـز نپــرسیـدم چـــرا

 

شـب بـرای صبـح گامی کسر داشت

روز نـو تنـها سـلامـی کـسر داشـت

 

ایـسـتـادم تــا ســحـر کـامـل شــود

ایــن امـیـد بـی ثـمـر بـاطـل شــود

 

بـاز هـم خـورشید رنگی کهنه داشت

"تیغ و رگ"، باید تو را تنها گذاشت...

 

خــون مـیـان راه را پـر کـرده بود

آخریـن کـبریت، نـخ، پژواک، دود

 

زنگ گوشــی چشم ها را باز کـرد

آخـریــن تصــویــر را آغــاز کــرد

 

باز هـم حــرف همـیـن امروز بــود

باز هم تبریکـی از "نـوروز" بــود

 

*پ.ن1:

نوروز مبارک

*پ.ن2:

حال و هوای نوشتن نبود، عیدانه پارسال رو نوشتم. ببخشید