خسرو خرپول

 

دنـیـا بـدل عـشـق مـرا هـیـچ نـدیدست

نـادیـدنـی عـشـق مـرا کـس نـشنیدست

 

از عـشـق تـو  ای مــاه رخ مــاه نـشـانـه

دردی بـه دلم مـاند  کـه هرگز نکشیدست

 

مـا  حـسرت لـب‌هـای تو را مزمزه کـردیم

طـعمی  که فقط خـواجه شیراز چشیدست

 

آخـر که بـه ما گشت زمین یکسره برگشت

میـراث بـه کـس تـلخ‌تر از این نرسیدست

 

حـالا صنـمم صاحـب میـراث و مقامیست

کـان را احدی در خـور من هیچ ندیدست

 

من ماندم و شیرین و هـمان "لندکـروزی"

کـان خـسرو خـرپـول برایش بـخریدست

 

/ 1 نظر / 7 بازدید
نگار

درست بعد از این همه شب طولانی و غیبت ماه جوهرم بر برگ های این خانه پاشید...! منتظرم[گل]